![\"\"](\"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-content\/uploads\/2025\/02\/image42.jpg\")
<\/a>\n.5,4,3,2,1 GO ! Ruszyli\u015bmy! To si\u0119 naprawd\u0119 dzieje! Jest si\u00f3dma rano, 8 lutego,2025 roku, a ja w\u0142a\u015bnie przekroczy\u0142am linie startu biegu, o kt\u00f3rym marzy\u0142am w ostatnich latach. Razem z pozosta\u0142ymi biegaczami ruszy\u0142am ku przygodzie \u017cycia. Przesz\u0142o tysi\u0105c, zdeterminowanych, odwa\u017cnych, kochaj\u0105cych wyzwania i pokonywanie swoich s\u0142abo\u015bci ludzi spotka\u0142o sie razem, o tej samej porze w tym cudownym miejscu…Race zaczyna\u0142 si\u0119 k\u00f3\u0142eczkiem na bie\u017cni, gdzie weseli kibice wspierali nas okrzykami i cudown\u0105 atmosfer\u0105, ktora stworzyli specjalnie dla nas. Zaraz po tym<\/p>\n
wbiegli\u015bmy na \u015bcie\u017ck\u0119 prowadz\u0105c\u0105 nas do kanionu. S\u0142oneczko powoli zaczyna\u0142o sie budzi\u0107 i zdawa\u0142o si\u0119, \u017ce wita z rado\u015bci\u0105 ka\u017cdego biegacza z osobna. Zapowiada\u0142 sie, pi\u0119kny, gor\u0105cy dzien. <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Agnieszka Boryni<\/em><\/strong>k<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Poni\u017cej relacja chicagowskiej biegaczki najd\u0142u\u017cszych dystans\u00f3w – Agnieszki Borynik, kt\u00f3ra ostatnio dokona\u0142a nielada wyczynu, pokonuj\u0105c w wyznaczonym czasie licz\u0105c\u0105 100 km tras\u0119 terenow\u0105 w Arizonie. *** Black Canyon. Czarny Kanion.W ostatnich latach, podczas naszych podro\u017cy do stanu Arizona, za kazdym razem gdy mijalismy tablice informuj\u0105 ca nas, ze mijamy miasteczko o tej samej nazwie co […]\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[11],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33257"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=33257"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33257\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":33270,"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33257\/revisions\/33270"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=33257"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=33257"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ksiazeksport.com\/polsports\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=33257"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}<\/a><\/p>\n
\n\u2022 Na pierwszej stacji zywieniowej, Antelope Mesa 12.4 km, uzupe\u0142ni\u0142am butelki z woda i elektrolitami i pogna\u0142am dalej. Bieg\u0142am, a majestatyczne kaktusy wspiera\u0142y mnie swoja obecno\u015bci\u0105 , podobnie jak cala natura wok\u00f3\u0142, dodawa\u0142y si\u0142y i entuzjazmu.
\n\u2022 * Na nast\u0119pnej stacji, Hidden Treasure 20.8 km, przywitali mnie…piraci! Wolontariusze przebrani za pirat\u00f3w s\u0142u\u017cyli swoja pomoca biegaczom. U\u015bwiadomi\u0142am sobie jak bardzo Ci ludzie nas wspieraj\u0105, jak bardzo sa pomocni i gdyby nie ich obecnosc, prawdopodobnie nie by\u0142o by mnie tutaj. Podzi\u0119kowa\u0142am im serdecznie i ruszy\u0142am dalej.
\n\u2022 * Kierunek-pierwszy przepak, station Bumble Bee Ranch 31km. Trasa zaczynala by\u0107 coraz trudniejsza. Og\u00f3lnie czu\u0142am sie dobrze, ale kamienie na \u015bcie\u017cce biegowej utrudnia\u0142y swobodny bieg. Potyka\u0142am sie do\u015b\u0107 cz\u0119sto, przy okazji niefortunnie uderzaj\u0105c palcami st\u00f3p o kamienie. Na najbli\u017cszym postoju mi\u0142a pomoc medyczna opatrzy\u0142a mi stopy. Pomog\u0142a tez mojemu partnerowi, Sylwestrowi Oskarowi. Tam tez sp\u0119dzi\u0142am wi\u0119cej czasu ni\u017c<\/p>\n<\/a>zamierza\u0142am. Najwa\u017cniejsze jednak by\u0142o dla mnie to, ze zatroszczy\u0142am sie o swoje cia\u0142o, odpocz\u0119\u0142am i by\u0142am gotowa na wi\u0119cej!
\n\u2022 Wylot z Bumble Bee prowadzi\u0142 przez s\u0142ynny Bar. Nasy\u0119pne 7 km min\u0119\u0142y do\u015b\u0107 szybko i na stacji Gloriana Mine 38.6 km posili\u0142am sie soczystym arbuzem, tortillas black beans ( nale\u015bnik z czarn\u0105 fasol\u0105), nape\u0142ni\u0142am butelki ponownie i ruszam w d\u0142u\u017cszy odcinek trasy.
\n\u2022 Nastepny przepak, a zarazem p\u00f3\u0142metek trasy to stacja Deep Canyon Ranch na 51.4km. Robi\u0142o sie coraz cieplej. Bieg\u0142am ju\u017c sz\u00f3st\u0105 godzin\u0119, pomy\u015bla\u0142am, ze idzie mi ca\u0142kiem dobrze. Tylko te kamienie nie chcia\u0142y mi “znikn\u0105\u0107” spod but\u00f3w. Podczas ca\u0142ej trasy, opr\u00f3cz n\u00f3g, r\u00f3wnie\u017c cale moje cia\u0142o by\u0142o zmuszone do wysi\u0142ku.<\/p>\n<\/a>Pomaga\u0142o mi balansowa\u0107 pomiedzy wystaj\u0105cymi kamolami; nie raz mia\u0142am wra\u017cenie, ze padam na skalist\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119, a w ostatniej chwili \u0142api\u0119 r\u00f3wnowag\u0119. Tak bardzo w tamtym momencie by\u0142am wdzi\u0119czna sobie za wszystkie wykonane \u0107wiczenia jogi i mobility.
\n\u2022 Dobiegam do 51.4 km. Jest! Po\u0142owa trasy za mna. Zm\u0119czona, ale na\u0142adowana endorfinami, sp\u0119dzam ok 40 min na stacji. Pomagam mojemu Sylwestrowi Oskarowi przebrac buty. Troch\u0119 si\u0119 o niego martwi\u0119. Wiem, \u017ce silny z niego facet, ale jego stopy nie wygl\u0105daj\u0105 za dobrze. Nie pokazuj\u0119 jednak tego zmartwienia po sobie. Podobnie nie s\u0142ucham tez jego obaw o nieuko\u0144czeniu biegu. Zamiast tego, chwytam go za r\u0119k\u0119, patrz\u0119 mu w oczy i m\u00f3wie:” Kochanie, ukonczysz ten bieg. Oboje go uko\u0144czymy. Po to razem tu przylecieli\u015bmy. Kocham Ci\u0119. Dasz rad\u0119!<\/p>\n<\/a>
\n\u2022 Posilona moim juz ulubionym rarytaskiem-tortilla beans, za\u0142adowana woda jak wielb\u0142\u0105dzica na pustyni(miejsce akurat sie zgadza ha,ha)ruszam dalej w droge ze s\u0142oneczkiem, kt\u00f3re pali moja twarz i ramiona coraz bardziej. Cale szcz\u0119\u015bcie, z\u017ce uwielbiam ciepe\u0142ko i mog\u0119 z przyjemno\u015bci\u0105 poddac sie temu uczuciu. Prawie na ka\u017cdej stacji z lekkim przerazeniem obserwuje biegaczy jak garsciami wsypuj\u0105 sobie kostki lodu do czapek lub za koszulke. Brr! Mors ze mnie \u017caden! Ja zaledwie chwytam pare kostek lodu w dlonie i to mi wystarczalo by sie schlodzic.<\/p>\n<\/a>
\n\u2022 Tak rozmyslajac dobieglam do nastepnej stacji Black Canyon City 59.4 Km. Niestety musialm ustawic sie w kolejke po wode ale po napelnieniu butelek bylam bardzo wdzieczna, bo zaraz po tym ogloszono, ze woda sie sko\u0144czy\u0142a i biegacze musza poczekac az dostawa wjedzie na gore. Tam tez poznalam Amerykanina polskiego pochodzenia o nazwisku Sikora. Pare biegaczy wtr\u0105ci\u0142o sie na chwile do naszej konwersacji a ja pomyslalam jakie to cudowne uczucie moc poznawa\u0107 ludzi z calego swiata. I fala wdziecznosci po raz drugi mnie naszla. Kocham to moje bieganie, pomy\u015bla\u0142am sobie. Mimo, ze cia\u0142o bylo juz coraz slabsze, druga czesc biegu naprawwde okazala sie trudna i wymagajaca, to poczulam radosc w sercu i wdziecznosc, ze jestem zdrowa i moge biec przez nasz piekny Swiat…Biegnac nastepny odcinek trasy( trudny i wyczerpujacy) nadal podziwialam cudowne widoki. Nie bylo to \u0142atwe; trasa byla trudna technicznie. W\u0105ska, kamienista sciezka wymagala totalnego skupienia na trasie. Trzy g\u00f3ry do zdobycia, obite palce i paznokcie dawa\u0142y w ko\u015b\u0107. W pewnym momencie tak mocno wycelowa\u0142am stop\u0105 w wystajacy kamie\u0144, ze az krzyknelam z bolu! Zdecydowalam sie zatrzyma\u0107 i opatrzyc palce. Ten pomysl wcale mi nie przypadl do gustu, ale czu\u0142am, ze musze to zrobic by ukoczyc pozostale 30 km. Nie wiem co bylo gorsze: – bol palcow czy mi\u0119\u015bni czworog\u0142owych ud jak<\/p>\n<\/a>pr\u00f3bowa\u0142am usi\u0105\u015b\u0107 na pobliskim kamieniu. Do tego \u015bci\u0105gni\u0119cie i ponowne za\u0142o\u017cenie kolanowki uciskowej. Mialam l\u017cy w oczach. By\u0142am tylko ja, m\u00f3j b\u00f3l i bezradno\u015b\u0107. Nie mialam najmniejszej ochoty tracic czasu na jakies tam opatrunki. Chcialam biec do przodu. Po chwili wzielam gleboki oddech, rozejrzalam sie dookola. Zero zywej duszy. Tylko ja i majestatyczny Kanion. Poczulam spokoj. Zakonczylam czynnosci opatrunkowe i z nowa energia ruszylam do przodu. * * Dotaralm do nastepnej stacji, Cottonwood Gulch 74.4 km. Zaczelo sie sciemniac. Spakowalam okulary przeciwsloneczne do plecaka a na ich miejsce “wjechala” lampka, ktora miala mi rozswietlac droge przez kolejne godzin biegu prze pustynie. Biegnac tak po ciemku, gdzie droge oswietla ci tylko mala lampeczka, ksiezyc i milony gwiazd nad glowa, masz wrazenie, ze czas stanal w miejscu ponownie. Doslownie! Pamietam to uczucie i to, ze wcale sie nie balam. Ani nocy, ani dzikich zwierzat, ani nawet tego czego sie obawialm najbardziej, ze sie zgubie. Zycze kazdemu by chociaz przez chwile doswiadczyl tego uczucia Wolnosci, bez jakiegokolowiek strachu.
\n\u2022 . Dobiegam do 82km ( Table Mesa). Co za ulga. Pomoc medyczna opatruje mi p\u0119cherz, ktory obficie wypelniony ciecza wygodnie usadowi\u0142 sie na mojej lewej stopie. Marze o kubku kawy. Wszedobylscy, pomocni wolontariusze zaspokajaj\u0105 moje potrzeby, zdawaloby sie, ze czytaja mi w myslach. Dookola tylko biegacze, kibice, wolontariusze, palace sie ognisko; ktos gra na bebnach. A to wszystko pod oslana nocy w samym sercu Czarnego Kanionu.<\/p>\n<\/a>Ponownie odplywam. Z chwilowego letargu wyrywwaja mnie plonace uda i \u015bwiadomo\u015b\u0107 18 kilometrow do ukonczenia. Czas ruszac dalej.
\n\u2022 Nagle dostrzegam mojego partera. Jak bardzo sie ucieszylam! Po niedlugim czasie razem zaczynamy biec “najdluzsze”, a zarazem najciezsze km dla nas obojga podczas calej trasy. 8 km ciagnelo sie w nieskonczonosc. Ciemna noc, strome podbiegi, kamienisty teren, waskie \u015bcie\u017cki, coraz bardziej piek\u0105ce uda i malo oswietlenia. Jednak moja wiara byla niezachwiana. Ani przez moment nie dopuscilam do siebie, ze nasz cel zostanie nieosiagniety. Po prostu nie by\u0142o takiej opcji w moim zyciorysie. Bola\u0142o mnie cale cia\u0142o, kazdy mi\u0119sie\u0144 i paznokie\u0107. Mimowolnie wymachiwalam rekoma na boki, teraz mysle, ze moje gorne konczyny chcac odciazyc troche nogi przejely czesc pracy na siebie. Zapewnie wygladalam komicznie biegnac jak ta bajkowa kaczka dziwaczka.
\n\u2022 W koncu dobiegamy do przedostatniej stacji, Dee Spring. Za nami 94.4 km. \u0141adujemy lampki i pijemy prowizoryczny roso\u0142ek; niebo w g\u0119bie, a raczej w \u017co\u0142\u0105dku! Pojawia sie obawa, ze moze byc kiepsko na ostatnich km. Baterie w naszych 4 lampkach dosc szybko sie rozladowuja. Zostalo nam ok 1,5 godziny i tylko\/az 6 km do konca. Ostatnie kilometry sa naprawde ciezkie. Nasze lampki swieca na minimum. Kamienie pod naszymi stopami sa ledwo widoczne; zaczynaja nas wyprzedzac inni biegacze. O tym co teraz napisze, dowiedzialam sie juz znacznie p\u00f3\u017aniej, po przekroczeniu finish line. Moj partner, nie informujac mnie, podejmuje decyzje by jak<\/p>\n<\/a>najszybciej ukonczyc bieg i wr\u00f3ci\u0107 po mnie z dodatkowym swiatlem. Obawial sie, ze obydwoje zostaniemy bez lampek. Zaczyna go tez irytowac fakt, ze coraz wiecej biegaczy nas wyprzedza. Orientuje sie, ze biegne sama. Nie czuje zalu. Ciesze sie, ze moj partner nabral sily i chce ostro ” zafinishowac”. To Wojownik, i taki juz pozostanie. Szybkie spojrzenie na zegarek. Ok 2 km do konca. W oddali widze migajaca \u015bwiat\u0142a miasteczka. Ujadanie ps\u00f3w paradoksalnie dodaje mi otuchy; to znak, \u017ce finish jest blisko. Mam wrazenie, ze dochodza mnie okrzyki radosci i oklaski. Na chwile pojawiaja sie znajome lzy wzruszenia i radosci, uczucie zwyciestwa. Ale to jeszcze nie koniec. Mokrym od potu rekawem wycieram zamglone oczy, biore gleboki oddech i ruszam ostatnia prosta ku zwyciestwu.
\n\u2022 Niecaly kilometr do konca. Nagle z czelusci nocy wylania sie Sylwester. W biegu przekazuje mi latarke i krzyczy:” Agusia, biegnij! Cisnij! To juz prawie koniec! Dawaj!”..Juz nie myslalam o wystajacych kamieniach ,ciemnosci i pal\u0105cym ciele. Ponownie czas stanal w miejscu. Czulam, ze frune, ze juz tylko sekundy dziel\u0105 mnie od ukonczenia mojego marzenia..Finish Line. Mission accomplished. Zdobywam piekny buckle (klamra) zamiast medalu i pami\u0105tkowa monete Finisera 100K. R\u00f3wnie\u017c m\u00f3j Cel zostal osi\u0105gni\u0119ty – zdobywam kwalifikacje do losowania na presti\u017cowy, najstarszy w \u015bwiecie stumilowy, g\u00f3rski bieg -Western States Endurance Race.
\n\u2022 ***<\/p>\n<\/a><\/a>
\nBardzo dzi\u0119kuj\u0119 wszystkim za wsparcie w tym wydarzeniu biegowym, a tak\u017ce mojej trenerce Edycie Lewandowskiej za przygotowanie mnie do tej wyprawy!<\/em><\/strong>
\nMojemu partnerowi, Sylwestrowi Oskarowi Sypel, za to, \u017ce by\u0142 tam razem ze mn\u0105!<\/em><\/strong><\/p>\n